دوباره ابری شده هوای من

هوای گلهای یاس و نسترن

دوباره دلم میخواد گریه کنه

نمیدونم واسه تو یا واسه من

دوباره دل داره پرپر میزنه

واسه دیدن چشای نسترن

نمیدونم ، به خیالش که تویی

مرحم این دل دیوونه ی من

میدونم یه روز میای که دیر شده

یه روزی که دل من اسیر شده

اسیر ستاره های آسمون

اونی که از همشون پر رنگ تره ؛

دل به دریا زده این دیوونه باز

نمیخواد ببینه مرگ لحظه هاش ،

یادته روزای خوب و رنگیمون ؟

یادته گفتی فقط ماله منی ؟

تو تابستون ، تو خیابون یادته ؟

پنهونی سر قرارا یادته ؟

دیدنه هم ، نمی ذاشتن یادته ؟

اونا ما رو دوست نداشتن، یادته ؟

دست تو ، تو دست من بود یادته ؟

غصه هامون کمه کم بود یادته ؟

سر تو رو شونه ی من بود یادته ؟

شب ابراز علاقه یادته ؟ ؛

من بهش گفته بودم دوسش دارم

نمیدونم چی شدش پرید و رفت

شایدم خدا نخواست که ما دو تا

مال همدیگه باشیم تو غصه ها...!!!

هنوزم این دل من پر از غمه

نمیدونم غمه چی ....؟!!!

وقتی هم ازش می پرسم نمیگه

میدونه چشمای من یه ماتمه

همیشه می گفت چرا میخوای بری !

مگه تو توی سینه دل نداری ؟

یه جوری با گفتناش منو می برُد

وقتی فهمیدم دل و باخته بودم

به کی و کجا و چی ، نمیدونم !

میدونستم دیگه کار من شده

مرور خاطره های کودکی

آره ، راستی شایدم بچه بودم

روی بچگی دل و باخته بودم

ولی اون هیچ کدوم و نمیدونه

یا شاید اصلا نمی خواد بدونه

هنوزم این دل دیوونه خوشه

با تو بودن بهترین آرزوشه

نمیدونه عاقبت کارش چی میشه

می خواد از غمهاش فقط رها بشه

حالا من موندم و یک دونه ورق

که اونم از اسم تو سیاه میشه

همه چی توو زندگیم، آخرش به پای تو هدر میشه !!!

  نظر یادتون نره