نمی دونم چرا این روزا اینقدر دلم گرفته این شعر و بخونید .

مهتاب با شب راه نیومد، خزوون که کوتاه نیومد

چشمات که بارونی شدن ، ابرا که زندونی شُدن

اونکه غم بُغضم و دید ، اون که به دادم نرسید

رفت و توو خواب قصه مُرد ، حُرمت فریادمو بُرد

حلقه ی آخر تگرگ ، کوچ تو بود و بغض بَد

قصه ی عشقی که هنوز دلگیره و ترانه سوز

رو آسمونا بنویس ، نای پریدن دیگه نیست

توو چشمای قاصدکها ، شوق رسیدن دیگه نیست

تو ای همیشه همسفر ، دوباره بچگی نکن

با این شکسته بال و پَر ، دیگه غریبگی نکن

هنوز هَراس کوچه ها ، تو رو به یادم میارن

ستاره های شب زده ، بغض چشاتو کم دارن

نزار گلهای باغچمون ، محکوم این خزوون بشن

کبوترای بی نشون مظلوم آسمون بشن

حادثه ی هِق هِق من حِیفه که نا تموم بشه

طلوع بی وقفه ی تو به دست من حروم بشه

خورشید دِشنه خوردَمو ، تو سایه ها امون بده

توو بُهت این ثانیه ها ، عشق و به من نشون بده...

یا علی